Kalkulator wyznacznika 2×2

Rozkład według:
1
Komentarze dotyczące rozwiązania
Bez opisu (tylko odpowiedź)

a

b

c

d

x

y

z

AC

i

ab
x2
xn

Randomize

Format liczbowy
3131313131351515151515≈52188552198585858586
Zaokrąglij do
Cyfry po przecinku
10
=Rozwiąż

  Wzór na wyznacznik macierzy 2×2

Macierz 2×2 ma dwa wiersze i dwie kolumny. Oznaczmy elementy pierwszego wiersza a i b, a drugiego c i d. Wyznacznik to iloczyn elementów głównej przekątnej minus iloczyn elementów drugiej przekątnej:

det(A) = a·d − b·c

To jedno odejmowanie jest całym obliczeniem. Nie trzeba ani rozwinięcia, ani sprowadzania do postaci trójkątnej, dlatego przypadek 2×2 jest cegiełką każdego większego wyznacznika: rozwinięcie Laplace’a macierzy 3×3 kończy się trzema wyznacznikami 2×2.

  Rozwiązany przykład

Weźmy macierz o wierszach (3, 5) i (2, 4). Główna przekątna daje 3·4 = 12. Druga przekątna daje 5·2 = 10. Zatem det(A) = 12 − 10 = 2.

Uważaj na znaki, gdy elementy są ujemne. Dla wierszy (−1, 6) i (2, −3) główna przekątna daje (−1)·(−3) = 3, a druga 6·2 = 12, więc wyznacznik wynosi 3 − 12 = −9.

  Co mówi wynik

Jeśli wyznacznik jest zerem, wiersze są proporcjonalne, macierz jest osobliwa i nie ma macierzy odwrotnej. Dla wierszy (2, 4) i (1, 2) dostajemy 2·2 − 4·1 = 0. Jeśli wyznacznik jest różny od zera, macierz jest odwracalna i ta sama liczba pojawia się w mianowniku wzoru na macierz odwrotną 2×2.

Geometrycznie wartość bezwzględna wyznacznika to pole równoległoboku rozpiętego na dwóch wierszach, a znak mówi, czy orientacja jest zachowana, czy odwrócona.

Kalkulator powyżej jest ustawiony na macierz 2×2. Wpisz liczby całkowite, dziesiętne, ułamki lub liczby zespolone, a pokaże te same dwa iloczyny i odejmowanie.

  Przykład obliczenia wyznacznika 2×2

Zapisz macierz początkową
A
:
A
=
3
2
5
4
Aby znaleźć wyznacznik macierzy
A
, należy wykonać następujące czynności:
1)
Znajdź minory dla każdego elementu 1-tej wiersz macierzy A;
2)
Pomnóż każdy element 1-tej wiersz macierzy A przez odpowiadający mu minor;
3)
Iloczyn elementu w jego minorze należy przyjąć ze znakiem minus lub plus, zależy to od indeksów elementu:
jeśli i + j jest równe liczbie parzystej, to przyjmij znak plus;
jeśli i + j nie jest równe liczbie parzystej, to przyjmij znak minus;
4)
Dodaj wszystkie iloczyny elementu w odpowiednim minorze, uwzględniając prawidłowo przyjęty znak;
det(
A
) =
n
j
= 1
(-1)
i+j
·
a
0
i,j
·
M
0
i,j
// gdzie
i
to numer wiersza
j
to numer kolumny
2
M1,1
M
0
1,1
=
3
2
5
4
=
4
=
4
;
3
M1,2
M
0
1,2
=
3
2
5
4
=
2
=
2
;
4
Wyznacznik macierzy
det(
A
) =
(
1
*
3
*
4
)
+
(
-1
*
5
*
2
)
=
2
;
Answer
det(A)
det(
A
) =
2
;
Rozmiar2×2MetodaRozkład

  Metody obliczeń

  Kalkulatory według rozmiaru i metody

  Źródła